Biuro Rachunkowe EKONOM Małgorzata Kozielewska

30/07/2026

Przypadające w 2026 r. w sobotę 15 sierpnia święto Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny powoduje u wielu pracodawców konieczność wyznaczenia innego dnia wolnego, pomimo tego, że soboty są u nich dniami wolnymi od pracy. Taki obowiązek musi zostać zrealizowany na pewno w stosunku do każdej osoby zatrudnionej w pełny wymiarze w systemie podstawowym. Dzień wolny przysługuje także niepełnoetatowcom oraz osobom pracującym w systemie równoważnym, jeżeli ich rozkłady czasu pracy obejmują w okresie rozliczeniowym każdy dzień przypadający w przedziale poniedziałek - piątek.

Każde święto występujące w okresie rozliczeniowym, które przypada w innym dniu niż niedziela obniża wymiar czasu pracy o 8 godzin. Dotyczy to również sytuacji, gdy święto przypada w dniu wolnym od pracy, o ile jest to dzień inny niż niedziela.

Nie w każdym przypadku święto w dniu wolnym tworzy jednak obowiązek wyznaczenia innego dnia wolnego.

Dni wolne

Przepisy nie wskazują wprost na to, że święto przypadające w dniu wolnym powiązane być musi z udzieleniem innego dnia wolnego. Taki obowiązek musi być jednak często zrealizowany w oparciu o konieczność zapewnienia pracownikom łącznej liczby dni wolnych od pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym, odpowiadającej co najmniej liczbie niedziel, świąt oraz dni wolnych od pracy w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy przypadającym w tym okresie.

Przykład: Pracownik pracuje pon. - pt. z wyjątkiem świąt w miesięcznych okresach rozliczeniowych czasu pracy. Święto 15 sierpnia obniża wymiar czasu pracy o 8 godzin, co oznacza, że wymiar dla sierpnia to 160 godzin.

W tym okresie rozliczeniowym zapewnione powinno zostać także minimum 11 dni wolnych (5 niedziel, 5 dni wolnych z tytułu przeciętnie pięciodniowego tygodnia pracy, 1 święto). Pracownik nie może zatem przepracować swojego zwykłego rozkładu, gdyż doprowadziłoby to zarówno do przekroczenia o 8 godzin wymiaru czasu pracy, jak i do przekroczenia maksymalnej dopuszczalnej liczby dni pracy (20). Za 15 sierpnia wyznaczony musi zostać inny, pełny dzień wolny w sierpniu (dzień wolny wyznaczany jest bezwzględnie w okresie rozliczeniowym, w którym występuje święto – skoro stosowane są miesięczne okresy rozliczeniowe obejmujące miesiące kalendarzowe, to niedopuszczalne byłoby udzielenie dnia wolnego np. we wrześniu).

Niepełny etat, praca w systemie równoważnym

Nie przy każdym rozkładzie czasu pracy wyznaczenie dnia wolnego będzie konieczne.

Przykład: Pracownik pracuje na 1/2 etatu w miesięcznych okresach rozliczeniowych. Praca planowana jest w harmonogramach wyłącznie w przedziale pon. - pt. (z wyjątkiem świąt). Z reguły pracownik pracuje maksymalnie 4 dni w tygodniu.

Pełny wymiar czasu pracy w okresie rozliczeniowym obejmującym sierpień 2026 r. wynosi 160 godzin, przy maksymalnie 20 dniach pracy i minimum 11 dniach wolnych od pracy. Osoba zatrudniona na 1/2 etatu powinna mieć zaplanowane na ten okres rozliczeniowy 80 godzin pracy i również maksymalnie 20 dni pracy. Ani maksymalna liczba dni pracy, ani minimalna liczba dni wolnych od pracy nie są odnoszone do wymiaru czasu pracy.

Skoro wyznaczane jest mniej dni pracy niż maksymalna ich liczba na okres rozliczeniowy, to święto 15 sierpnia nie skutkuje koniecznością wyznaczania innego dnia wolnego „w zamian”.

Ważne: Jeżeli osoba zatrudniona w niepełnym wymiarze czasu pracy objęta jest rozkładem obejmującym wszystkie dni pracy w okresie rozliczeniowym, to niezależnie od poziomu etatu musi uzyskać za święto 15 sierpnia dzień wolny.

Przykład: Pracownik pracuje na 1/4 etatu w stałym rozkładzie pon. - pt., 5 dni w tygodniu w godz. 7:00-9:00. Święto 15 sierpnia wpływa zarówno na jego wymiar czasu pracy, jak i liczbę dni pracy. Osoba ta powinna uzyskać dodatkowy, pełny dzień wolny od pracy w związku z występowaniem w okresie rozliczeniowym tego święta.

Takie samo rozróżnienie należy przyjąć w systemie równoważnym którym bywa często tak, że pracownicy mają większą liczbę dni wolnych w okresie rozliczeniowym.

Przykład: Pan Tomasz i p. Wojciech pracują w systemie równoważnym w miesięcznych okresach rozliczeniowych. Obaj pracują pon. - pt. Pan Tomasz ma planowaną pracę w ten sposób, że jednego dnia tygodnia pracuje 10 godzin, jednego 6, a w pozostałe 3 dni po 8 godzin. Pan Wojciech w grafikach ma najczęściej pracę po 12 godzin, które to wydłużenia równoważone są dodatkowymi dniami wolnymi.

Święto 15 sierpnia:

- odnośnie p. Tomasza oznacza obowiązek wyznaczenia innego dnia wolnego; przy czym najtrafniej jest wyznaczyć ten dzień wówczas, gdy ma do przepracowania 8 godzin (jeżeli zostanie ustalony na dzień 6-godzinnej pracy, będzie to prawidłowe, ale pracodawca będzie musiał uwzględnić jeszcze 2 godziny w innych dniach);

- odnośnie p. Wojciecha nie skutkuje obowiązkiem wskazania dodatkowego dnia wolnego, gdyż harmonogramy przewidują i tak większą ich liczbę niż minimalna.

Podstawa prawna:

art. 129, 130, 147 ustawy z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 277)

16/07/2026

KSeF bez not korygujących. Ministerstwo Finansów wyjaśniło zasady poprawiania błędów na fakturach

W związku z wdrażaniem obowiązkowego Krajowego Systemu e-Faktur pojawiają się liczne pytania dotyczące sposobu poprawiania błędów na fakturach ustrukturyzowanych. Szczególne zainteresowanie przedsiębiorców budzi likwidacja not korygujących oraz możliwość poprawiania błędów formalnych.

Ministerstwo Finansów w odpowiedzi na pytanie dziennikarza z 28 kwietnia 2026 r. przedstawiło swoje stanowisko dotyczące zasad korygowania błędów w systemie KSeF.

Dlaczego zrezygnowano z not korygujących?

Jak wskazało Ministerstwo Finansów, rezygnacja z not korygujących jest konsekwencją podstawowego celu wprowadzenia KSeF, jakim jest pełna elektronizacja procesu fakturowania oraz ograniczenie liczby błędów w dokumentach.

Zdaniem resortu, pozostawienie not korygujących wyłącznie dla faktur wystawianych poza KSeF mogłoby prowadzić do niejednoznaczności i problemów z ustaleniem, które dokumenty mogą być korygowane w ten sposób.

Ministerstwo zwróciło uwagę, że utrzymywanie not korygujących poza systemem oznaczałoby funkcjonowanie równolegle dwóch obiegów dokumentów, co byłoby sprzeczne z ideą uproszczenia i automatyzacji procesów realizowanych za pośrednictwem KSeF.

Dodatkowo KSeF opiera się na strukturze XML. Pozostawienie instytucji noty korygującej powodowałoby sytuację, w której do jednej transakcji mogłyby funkcjonować dwa niezależne dokumenty pochodzące od różnych podmiotów – faktura wystawiona przez sprzedawcę oraz nota sporządzona przez nabywcę. Ministerstwo podkreśla, że przyjęta zasada, zgodnie z którą wyłącznie wystawca dokonuje zmian dokumentu zapewnia przejrzystą ścieżkę audytu.

Czy możliwy będzie powrót not korygujących?

Ministerstwo Finansów poinformowało, że obecnie nie przewiduje przywrócenia instytucji not korygujących.

Nie są również planowane uproszczone mechanizmy przeznaczone wyłącznie do poprawiania błędów formalnych, takich jak oczywiste pomyłki pisarskie czy błędy w danych adresowych.

Resort wskazał, że każdy stwierdzony błąd w fakturze ustrukturyzowanej, niezależnie od jego charakteru oraz wpływu na rozliczenia podatkowe, powinien być poprawiany zgodnie z zasadami przewidzianymi dla faktur korygujących.

KSeF nie rozróżnia błędów formalnych i merytorycznych

Ministerstwo Finansów podkreśliło, że w systemie KSeF nie funkcjonuje podział na błędy formalne i merytoryczne. Oznacza to, że zarówno błędy wpływające na rozliczenia podatkowe, jak i oczywiste pomyłki pisarskie powinny być korygowane w trybie określonym w art. 106j ustawy o VAT.

Zdaniem resortu, najważniejsze jest zapewnienie rzetelności, kompletności oraz zgodności faktury ustrukturyzowanej z obowiązującymi przepisami.

Stanowisko Ministerstwa Finansów w zakresie „zerowania faktur”

Ministerstwo Finansów odniosło się również do praktyki określanej jako „zerowanie faktury”, polegającej na wystawieniu faktury korygującej „do zera”, a następnie nowej faktury. Resort wskazał, że rozwiązanie to może być stosowane w określonych przypadkach. Przykładem jest sytuacja, gdy faktura została wystawiona na błędny numer NIP i trafiła do niewłaściwego podmiotu. Jeżeli plik XML faktury został wysłany do KSeF, przyjęty przez system i fakturze został nadany numer identyfikujący w KSeF, oznacza to, że faktura weszła do obrotu prawnego. W takim przypadku usunięcie błędu wymaga zastosowania odpowiednich mechanizmów korygujących.

Akceptowany schemat obejmuje:

1. wystawienie faktury pierwotnej,

2. wystawienie faktury korygującej do zera,

3. wystawienie nowej faktury na właściwego nabywcę.

Ministerstwo podkreśliło jednak, że zerowanie faktur nie jest instytucją prawa podatkowego. Może być stosowane wyłącznie wtedy, gdy nie ma możliwości osiągnięcia prawidłowego rezultatu za pomocą jednej faktury korygującej. Nadużywanie tego rozwiązania przy drobnych błędach formalnych może zostać zakwestionowane przez organy podatkowe.

Podstawa prawna:

art. 106j ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 775)
informacja Ministerstwa Finansów z 28 kwietnia 2026 r. przekazana do mediów na zapytania dziennikarzy, ID informacji 689874 – „Korygowanie błędów na fakturach w świetle obowiązkowego KSeF”

22/01/2026

Zmiana limitu amortyzacji aut osobowych – przypominamy

Od 1 stycznia 2026 r. zaczną obowiązywać nowe zasady dotyczące zaliczania do kosztów podatkowych amortyzacji samochodów osobowych. Dla większości przedsiębiorców nie będą one korzystne. Na stosowanie dotychczasowych zasad w zakresie zaliczania do kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od nabytych samochodów osobowych pozwoli jedynie wprowadzenie jeszcze przed 1 stycznia 2026 r. auta do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych.

Obecnie obowiązujące przepisy pozwalają przedsiębiorcom na zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, w części ustalonej od wartości samochodu nieprzekraczającej kwoty:

225 000 zł – w przypadku samochodów osobowych będących pojazdami elektrycznymi oraz napędzanymi wodorem,
150 000 zł – w przypadku pozostałych samochodów osobowych.


Oznacza to, że jeśli przedsiębiorca posiada w środkach trwałych samochodów osobowy (niebędący pojazdem elektrycznym ani napędzanym wodorem), którego wartość nie przekracza 150 000 zł, miał prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów całą wysokość odpisu amortyzacyjnego.



Limit w zależności od ilości emitowanego dwutlenku węgla

Od 2026 r. nastąpi zmiana w tym zakresie – wysokość odpisu amortyzacyjnego, który będzie wolno zaliczyć do kosztów podatkowych, będzie zależna od ilości emitowanego przez auto dwutlenku węgla (CO2).



Ważne! Limit dla samochodów elektrycznych pozostanie bez zmian.



Zmianie ulegną limity dla aut innych niż samochody elektryczne, i będą się kształtować następująco:

150 000 zł – jeśli emisja dwutlenku węgla silnika spalinowego samochodu osobowego wynosi mniej niż 50 g na kilometr,
100 000 zł – jeśli emisja dwutlenku węgla silnika spalinowego samochodu osobowego jest równa lub wyższa niż 50 g na kilometr.


Emisja CO2 ma być określona a podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Centralna Ewidencja Pojazdów – CEP).



Ważne! Nowe zasady będą miały zastosowanie do pojazdów wprowadzonych do ewidencji środków trwałych i niematerialnych i prawnych podatnika od 1 stycznia 2026 r.



Zakup auta jeszcze w 2025 r. – czy wystarczy?

Przedsiębiorcy zadawali sobie pytanie, czy wystarczające jest zakupienie i zarejestrowanie samochodu jeszcze w 2025 r., aby uchronić się przed negatywnymi konsekwencjami nadchodzących zmian.

W związku z wątpliwościami i w odpowiedzi na pytania dziennikarzy Ministerstwo Finansów na portalu EUREKA opublikowało informację na temat rozliczania pojazdu firmowego.

W wyjaśnieniach resort wskazał, że przepisy wchodzące w życie 1 stycznia 2026 r. niosą ze sobą obniżenie limitów w zaliczaniu do kosztów uzyskania przychodów kosztów użytkowania (w szczególności amortyzacji) pojazdów spalinowych emitujących więcej niż 50 g CO2 na kilometr przebiegu. Równocześnie w art. 30 ustawy o zmianie ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych oraz niektórych innych ustaw zastrzeżono, że dotychczasowe (korzystniejsze) przepisy znajdują zastosowanie do pojazdów wprowadzonych do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych podatnika przed 1 stycznia 2026 r.



Ważne! Sama rejestracja samochodu w 2025 r., bez wprowadzania go do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, nie jest zdarzeniem uprawniającym do stosowania dotychczasowych przepisów.



W związku z powyższym przedsiębiorcy, którzy planowali zakup samochodu dla celów firmowych, powinni wziąć pod uwagę, że sam zakup i rejestracja przed końcem roku nie daje im prawa do stosowania dotychczasowych limitów. Jedynie wprowadzenie auta do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych przed 1 stycznia 2026 r. pozwala na stosowanie dotychczasowych zasad w zakresie zaliczania do kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od nabytych samochodów osobowych.



Informacja Ministerstwa Finansów z 17 listopada 2025 r. (ID: 668300)



Podstawa prawna:

art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r., poz. 163 ze zm.)

30/11/2025

Szanowni Państwo

Udostępniam wideoporadnik skierowany do klientów biur rachunkowych, a wprowadzający do rewolucyjnych zmian KSEF i gorąco zachęcam do obejrzenia 🙂
Tego nie można przegapić - klikajcie w poniższy link!

https://taxguru.pl/ksef-poradnik/

Krajowy System e-Faktur – Poradnik dla klienta biura rachunkowego Czym jest KSeF? Krajowy System e-Faktur, w skrócie KSeF, to centralny i oficjalny system opracowany przez Ministerstwo Finansów, służący do wystawiania, odbierania oraz przechowywania faktur w postaci elektronicznej. W praktyce...

08/04/2025

19/03/2025

Składki na ubezpieczenia społeczne – podstawowa „ulga” podatkowa

Początek marca oznacza, że zbliża się czas, od którego podatnicy podatku dochodowego będą mogli dokonywać rocznych rozliczeń podatku. Składanie zeznań podatkowych będzie następować w terminie od 15 lutego do 30 kwietnia. Od kilku lat w przypadku osób nieprowadzących działalności gospodarczej urzędy skarbowe przygotowują zeznania roczne w systemie Twój e-PIT. W tym roku również osoby prowadzące działalność gospodarczą będą mogły rozliczyć się poprzez ten system – urzędy przygotują wstępnie wypełnione zeznanie. Przed przystąpieniem do rozliczeń warto jednak zwrócić uwagę na kilka kwestii – przede wszystkim na możliwe do zastosowania przez podatników ulgi i odliczenia, tak aby w miarę możliwości maksymalnie obniżyć wysokość podatku do zapłaty za rok 2024. Podstawowymi wydatkami, którymi można wpłynąć na wysokość podatku, są składki na ubezpieczenia społeczne.

Kto i kiedy może skorzystać z odliczenia?

Jeśli podatnik podlega ubezpieczeniom społecznym, istnieje możliwość skorzystania z odliczenia zapłaconych składek na poniższe ubezpieczenia:

emerytalne,
rentowe,
chorobowe,
wypadkowe.
Odliczenie obejmuje składki na powyższe ubezpieczenia potrącone i wykazane przez płatnika w informacji PIT-11 (np. w przypadku zatrudnienia na podstawie umowy o pracę), jak i składki na własne ubezpieczenia oraz ubezpieczenie osoby współpracującej zapłacone przez podatnika w roku podatkowym – jeśli nie zostały zaliczone wcześniej do kosztów uzyskania przychodów.

Istnieje również możliwość odliczenia składek zapłaconych zgodnie z przepisami obowiązującymi w innym niż Polska państwie Unii Europejskiej lub należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub w Konfederacji Szwajcarskiej – pod warunkiem, że polski organ podatkowy na podstawie właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej umowy międzynarodowej uzyska informacje podatkowe od państwa zagranicznego, w którym były opłacane składki na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne.

Nie zawsze można odliczyć składki – kiedy jest to niemożliwe?

Nie ma możliwości odliczenia składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku, gdy:

zostały one wcześniej zaliczone od kosztów uzyskania przychodów,
zostały odliczone w innym zeznaniu podatkowym (np. PIT-28 w przypadku, gdy są Państwo zobowiązani do złożenia zarówno PIT-28, jak i PIT-37/PIT-36),
zapłacone składki zostały zwrócone w jakiejkolwiek formie,
podstawę wymiaru składek stanowi dochód zwolniony z podatku lub dochód, od którego zaniechano poboru podatku,
zostały zapłacone i odliczone od dochodu (przychodu) lub podatku za granicą.
Najważniejsze pytanie – ile można odliczyć?

Odliczenie składek na ubezpieczenia społeczne nie jest ograniczone limitem ustawowym, jak np. w przypadku składek na ubezpieczenie zdrowotne w przypadku niektórych podatników.

W przypadku składek na ubezpieczenie społeczne wysokość odliczenia wyznacza osiągnięty dochód, a także faktycznie poniesiony wydatek – co oznacza, że wszystkie zapłacone składki na powyżej wskazane ubezpieczenia mogą zostać odliczone od dochodu. Jednak wysokość odliczenia nie może przekroczyć osiągniętego dochodu – zapłacenie składek na ubezpieczenia społeczne nie może wygenerować u podatnika straty podatkowej.

Tym samym warto zauważyć, że w przypadku nieosiągnięcia żadnego dochodu lub poniesienia straty podatkowej nie będzie możliwości odliczenia składek na ubezpieczenia społeczne, a nieodliczonych składek nie można odliczyć w kolejnym roku – dotyczą one bowiem tego roku, w którym zostały zapłacone.

Dokumentowanie poniesionych wydatków

Bardzo ważną kwestią w przypadku, gdy roczne rozliczenie podatku dochodowego przygotowuje biuro rachunkowe (ale także, gdy jest ono przygotowywane we własnym zakresie) jest odpowiednie udokumentowanie poniesionych wydatków na ubezpieczenia społeczne.

Dlatego zlecając przygotowanie rocznego zeznania PIT należy dostarczyć osobie przygotowującej zeznanie dokumenty, które potwierdzają wysokość zapłaconych składek. Przede wszystkim będą to: informacja otrzymana od pracodawcy (PIT-11), dowody wpłaty składek na konto ZUS (potwierdzenia przelewów, wyciągi bankowe) , zaświadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o wysokości zapłaconych w 2024 roku składek na ubezpieczenia społeczne.

Są to przykłady dokumentów, których przygotowanie pozwoli na szybkie ustalenie wysokości przysługującego odliczenia a także bezbłędne przygotowanie rocznego zeznania PIT. Warto mieć to na uwadze.

18/01/2025

Zmiana Polskiej Klasyfikacji Działalności od 1 stycznia 2025 r. – kolejne zmiany dla przedsiębiorców

1 stycznia 2025 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z 18 grudnia 2024 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD). Nowa klasyfikacja, wprowadzana przedmiotowym rozporządzeniem, zastąpiła dotychczasową, która obowiązywała od 2007 r. Potrzeba zmian wynikała między innymi z modyfikacji wprowadzonych w klasyfikacji na poziomie unijnym, a także była podyktowana koniecznością dostosowania kodów PKD do realiów technologicznych oraz społecznych, które pojawiły się w ostatnich latach w gospodarce.

Zgodnie z rozporządzeniem, równocześnie ze stosowaniem nowej klasyfikacji, obowiązującej od 2025 r. w statystyce, ewidencji i dokumentacji oraz rachunkowości, a także w urzędowych rejestrach i systemach informacyjnych administracji publicznej można stosować klasyfikację PKD 2007 do działalności oznaczonej zgodnie z tą klasyfikacją przed dniem wejścia w życie nowego rozporządzenia, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2026 r. Oznacza to, że przedsiębiorcy nie mają obowiązku natychmiastowej aktualizacji kodów PKD zarówno w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, jak i w Krajowym Rejestrze Sądowym, ale mają na zaktualizowanie PKD 2 lata licząc od 1 stycznia 2025 r. – czyli do 31 grudnia 2026 r.

Podmioty, które po 1 stycznia 2025 r. złożą wniosek o wpis do CEIDG lub KRS, lub w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej, mają obowiązek stosowania klasyfikacji PKD 2025.

Podmioty wykonujące działalność, które po dniu wejścia w życie rozporządzenia wprowadzającego nową klasyfikację PKD złożyły wniosek o zmianę wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, równocześnie ze stosowaniem klasyfikacji PKD 2025 mogą stosować klasyfikację PKD 2007 do działalności oznaczonej zgodnie z tą klasyfikacją przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, jednak nie dłużej niż do dnia dokonania zmiany w CEIDG.

Co jeszcze nowego?

Jednocześnie podmioty wpisane do KRS lub krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej, które po 1 stycznia 2025 r., a przed 31 grudnia 2026 r. złożyły wniosek o zmianę wpisu w zakresie dotyczącym zmiany przedmiotu działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności, stosują PKD 2025.

Rozporządzenie wskazuje również, że podmioty, które we wpisie jako oznaczenie przedmiotu działalności wskazały PKD 93.29.Z (czyli pozostała działalność rozrywkowa i rekreacyjna według PKD 2007) i które po 1 stycznia 2025 r. nie złożyły wniosku o zmianę wpisu w zakresie przedmiotu działalności w CEIDG, KRS lub w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej, mogą stosować ten kod, jednak nie dłużej niż do 31 grudnia 2025 r.

Z przepisów przejściowych wynika, że do wniosków o wpis w CEIDG lub w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej, złożonych przed 1 stycznia 2025 r., stosuje się przepisy dotychczasowe – tj. PKD 2007. Podobnie do postępowań o wpis w Krajowym Rejestrze Sądowym albo o zmianę wpisu w zakresie dotyczącym przedmiotu działalności w tym rejestrze, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia w sprawie nowej klasyfikacji PKD, stosuje się dotychczas obowiązujące przepisy. Oznacza to, że przedsiębiorcy, którzy złożyli wnioski jeszcze w roku 2024, ale rozpatrzone one zostały lub zostaną już w roku 2025, mogą stosować klasyfikację PKD 2007 oraz przepisy wówczas obowiązujące.

Podstawa prawna:

rozporządzenie Rady Ministrów z 18 grudnia 2024 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz. U. z 2024 r., poz. 1936)

13/05/2024

Ulga na złe długi u przedsiębiorcy będącego wierzycielem

Prowadząc działalność gospodarczą opodatkowaniu podlegają przychody należne, nawet jeśli nie zostały zapłacone. Jeżeli dłużnik nie ureguluje należności w terminie, to wierzyciel może skorzystać z tzw. ulgi na złe długi, w zakresie tej należności.

Ulga na złe długi w podatku PIT/CIT

Podstawa obliczenia podatku/podstawa opodatkowania u wierzyciela może być zmniejszona o zaliczaną do przychodów należnych wartość wierzytelności, która nie została uregulowana lub zbyta. Zmniejszenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie.

Jeżeli podatnik poniósł stratę ze źródła, z którym związana jest transakcja handlowa, kwota straty może być zwiększona o zaliczaną do przychodów należnych wartość wierzytelności, która nie została uregulowana lub zbyta. Zwiększenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie.

Ważne: Okres 90 dni liczy się począwszy od pierwszego dnia następującego po określonym na fakturze (rachunku) lub w umowie upływie terminu do uregulowania zobowiązania.

Uwaga: W przypadku, gdy po roku podatkowym, za który dokonano zmniejszenia podstawy obliczenia podatku/podstawy opodatkowania albo zwiększenia straty, wierzytelność zostanie uregulowana lub zbyta, podatnik obowiązany jest do zwiększeń/zmniejszeń, odpowiednio o wartość kwot uprzednio odliczonych albo doliczonych.

Warunki do zastosowania ulgi na złe długi

Ulgę stosuje się w przypadku, gdy spełnione są łącznie następujące warunki:

dłużnik na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego dzień złożenia zeznania podatkowego nie jest w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego, postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji,
od daty wystawienia faktury (rachunku) lub zawarcia umowy dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym została wystawiona faktura (rachunek) lub została zawarta umowa, a gdy rok kalendarzowy, w którym wystawiono fakturę (rachunek), jest inny niż rok kalendarzowy, w którym zawarto umowę – gdy nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku kalendarzowego późniejszej z tych czynności,
transakcja handlowa zawarta jest w ramach działalności wierzyciela oraz działalności dłużnika, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Ważne: Przepisy o uldze na złe długi mogą być stosowane przez wierzyciela także w trakcie roku, na etapie ustalania zaliczek na podatek dochodowy.

Ulga na złe długi w podatku VAT

Podatnik może skorygować podstawę opodatkowania oraz podatek należny z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju, w przypadku wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona.

Uprawdopodobnienie nieściągalności wierzytelności w VAT

Nieściągalność wierzytelności uważa się za uprawdopodobnioną w przypadku, gdy wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie w ciągu 90 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze.

Warunki konieczne do spełnienia:

na dzień poprzedzający dzień złożenia deklaracji podatkowej, w której dokonuje się korekty, wierzyciel jest podatnikiem zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny,
od daty wystawienia faktury dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 3 lata, licząc od końca roku, w którym została wystawiona.
W przypadku dostawy towaru lub świadczenia usług dokonanych na rzecz podmiotu innego niż podatnik VAT czynny, korekta może zostać dokonana, jeżeli:

wierzytelność została potwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądu i skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego,
wierzytelność została wpisana do rejestru długów prowadzonego na poziomie krajowym,
wobec dłużnika ogłoszono upadłość konsumencką.
Kiedy dokonujemy korekty VAT?

Korekta może nastąpić w rozliczeniu za okres, w którym nieściągalność wierzytelności uznaje się za uprawdopodobnioną, pod warunkiem że do dnia złożenia przez wierzyciela deklaracji podatkowej za ten okres wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie.

Uwaga: W przypadku, gdy po złożeniu deklaracji podatkowej, w której dokonano korekty, należność została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie, wierzyciel obowiązany jest do zwiększenia podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku należnego w rozliczeniu za okres, w którym należność została uregulowana lub zbyta. W przypadku częściowego uregulowania należności, podstawę opodatkowania oraz kwotę podatku należnego zwiększa się w odniesieniu do tej części.

Wierzyciel informuje o korekcie właściwego dla niego naczelnika urzędu skarbowego w deklaracji podatkowej, w której dokonuje tej korekty.

Wskazówka: Dla przedsiębiorcy będącego wierzycielem ulga na złe długi nie jest obowiązkiem tylko prawem.

Podstawa prawna:

art. 26i, art. 44 ust. 17 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 226)
art. 18f, art. 25 ust. 19 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 2805)
art. 89a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 361)

02/04/2024

Ulga termomodernizacyjna, czyli możliwość odliczenia wydatków na ocieplenie domu w rocznym zeznaniu podatkowym

Z ulgi termomodernizacyjnej mogą skorzystać podatnicy PIT rozliczający się:

według skali podatkowej (12 proc. i 32 proc.),
podatkiem liniowym 19 proc.,
w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych,
będący właścicielami lub współwłaścicielami budynków mieszkalnych jednorodzinnych i ponoszącymi w roku podatkowym wydatki na termomodernizację tego budynku.

Przez domy jednorodzinne rozumie się również te w zabudowie szeregowej i bliźniaczej, dlatego właściciele takich domów po spełnieniu pozostałych warunków również mogą skorzystać z odliczenia w ramach ulgi termomodernizacyjnej.

Termomodernizacja, czyli co?

Termomodernizacja polega na ulepszeniach, w związku z którymi zmniejsza się zapotrzebowanie na energię potrzebną do ogrzewania lub podgrzewania wody użytkowej oraz budynków mieszkalnych. To również wykonanie przyłączy do źródła ciepła, poprzez które zmniejszone zostają koszty ogrzewania, a także całkowita lub częściowa wymiana źródeł energii na odnawialne źródła energii.

Aby termomodernizacja budynku mieszkalnego wpływała na wysokość obciążeń podatkowych w PIT, konieczne jest poniesienie jednego z wydatków wymienionych w rozporządzeniu Ministra Inwestycji i Rozwoju z 21 grudnia 2018 r. w sprawie określenia wykazu rodzajów materiałów budowlanych, urządzeń i usług związanych z realizacją przedsięwzięć termomodernizacyjnych. Do takich wydatków zalicza się wydatki poniesione na materiały budowlane i urządzenia lub usługi takie jak:

materiały budowlane wykorzystywane do wykonywania dociepleń budynków,
zbiornik na gaz lub olej,
przyłącze do sieci ciepłowniczej,
p***a ciepła z osprzętem,
kolektory słoneczne z niezbędnym osprzętem,
stolarka okienna i drzwiowa,
wykonanie audytu energetycznego budynku,
montaż kotłów, pomp ciepła, kolektorów słonecznych, instalacji fotowoltaicznych,
wymiana stolarki okiennej lub drzwiowej,
wymiana istniejącej instalacji grzewczej lub wykonanie nowej instalacji.
To tylko przykłady wydatków. Pełny ich katalog znajduje się we wskazanym rozporządzeniu. Warto się z nim zapoznać, aby wiedzieć, czy poniesione wydatki mogą zostać rozliczone w ramach ulgi na termomodernizację budynku, bowiem korzyści podatkowe, jakie można z tego tytułu osiągnąć często są dość znaczne.

Uwaga: Poniesione wydatki nie mogą być sfinansowane (dofinansowane) ze środków Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej lub wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej albo zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. Takie wydatki nie podlegają odliczeniu w ramach ulgi termomodernizacyjnej.

Co ważne, klimatyzatory z funkcją grzania nie mogą zostać rozliczone w ramach ulgi.

Jak stosować ulgę?

Ulga podlega odliczeniu od dochodu w rocznym zeznaniu podatkowym. Nie ma możliwości stosowania jej na etapie miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy.

Kwota odliczenia wynosi 53 000 zł w odniesieniu do wszystkich realizowanych przedsięwzięć termomodernizacyjnych w budynkach, których podatnik jest właścicielem lub współwłaścicielem. Limit 53 000 zł w przypadku małżonków dotyczy każdego z nich. Jednak w przypadku, gdy dochód małżonka jest na tyle niski, że nie pozwala na wykorzystanie całego limitu, niewykorzystana kwota nie przechodzi na drugiego małżonka.

Wydatki na termomodernizację budynku mieszkalnego, nieodliczone w roku podatkowym ich poniesienia w związku z niewystarczającym dochodem, można odliczyć w kolejnych latach podatkowych, jednak nie dłużej niż przez 6 lat, licząc od końca roku, w którym został poniesiony pierwszy wydatek.

Przedsięwzięcie termomodernizacyjne musi zostać zakończone w terminie trzech lat, licząc od końca roku w którym został poniesiony pierwszy wydatek – w przeciwnym razie podatnik będzie zobowiązany do zwrotu ulgi poprzez doliczenie do dochodu uprzednio odliczonych wydatków. Takiego doliczenia podatnik dokonuje w rozliczeniu za rok podatkowy, w którym upłynął trzyletni termin na zakończenie przedsięwzięcia.

Jakie dokumenty trzeba posiadać, aby móc skorzystać z ulgi?

Podstawowym dokumentem, jaki powinien posiadać podatnik chcący skorzystać z ulgi, jest faktura wystawiona przez podatnika VAT czynnego za zakupione urządzenia, materiały lub wykonane usługi znajdujące się w katalogu wydatków określonych w rozporządzeniu.

Co istotne, również faktura wystawiona przez podmiot z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, która zawiera podatek od wartości dodanej, w prawidłowy sposób dokumentuje poniesienie wydatków.

Odliczenia dokonuje się w zeznaniu PIT-36, PIT-36L, PIT-37 lub PIT-28 poprzez dołączenie załącznika PIT/O.

Podstawa prawna:

art. 26h ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2647)
art. 11 ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2540)